Τα Κυρια Σημαινοντα δεν Ανιχνευονται- Ανιχνευουν.

Η ανίχνευση του κύριου σημαίνοντος φωτίζεται μέσα στα ακουστικά κανάλια της ακοής του πραγματικού αφέντη, αυτού που αρέσκεται στο να μετατρέπει τον ψυχαναλυτικό προσανατολισμό σε μια πρακτική ή μια τεχνική που πολύ καλά γνωρίζει, λες και το υποκείμενο είναι, πράγματι, ένα μη αινιγματικό προϊόν απόλαυσης στα χέρια Ενός ηλίθιου Μαέστρου, που δεν νομίζει, αλλά είναι σίγουρος για το ότι κάνει, και που, δυστυχώς, εξυπηρετεί μια πορεία μελαγχολική ως προς την επιθυμία του υποκειμένου, μια πορεία που στην καλύτερη περίπτωση είναι αυτή του πανεπιστημιακού λόγου∙ έτσι έχουν αυτά- ακριβώς γιατί ο ειδικός ξέρει, γνωρίζει, δηλαδή, ποια είναι η λύση σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει παρά μόνο στη διαλεκτική εξίσωση, μια μη ελεύθερη ανταλλαγή φωνημάτων αγκυλωμένα σε αυτή, ενός αφέντη και σκλάβου. Τέτοιου είδους ειδικοί ξέρουν «Πώς να αναγνωρίσουν τα Κύρια σημαίνοντα.» Όποιος κάθεται στην καρέκλα της επιθυμίας, αυτή που αρμόζει σε αναλυτή, η οποία είναι η πυξίδα της αναλυτικής πράξης και της τοπολογίας της φροϋδικής Αιτίας, λοιπόν, απαιτείται από αυτόν, να μαρτυρήσει ότι τα κύρια σημαίνοντα δεν μπορούν να αναγνωριστούν, αλλά να αναγνωρίσουν: την επιθυμία. Μόνο όταν αυτή η επιθυμία δυσλειτουργεί μπορεί, τότε, κανείς να εντοπίσει ένα κύριο σημαίνον∙ και είναι σε εκείνο το άχρονο σημείο όπου η ψυχανάλυση μετατρέπεται σε τεχνική.

Μετάφραση: Μαρίνα Χαραλάμπους.

Master Signifiers are not Detected-They Detect.

Click to find out more.

Η Ομιλια του Τραυλoυ και η Επιθυμια του Αναλυτη.

Οι ψυχαναλυτές έχουν μια ανυπόφορα κακή φωνή-πολύ λίγοι από αυτούς θα μπορούσαν να γίνουν τραγουδιστές- ας αφήσουμε κατά μέρος το να συμμετέχουν σε μια θεϊκή χορωδία τραγουδώντας το ευαγγέλιο. Η παρόρμηση ενός δάσκαλου προς τους αναλυτές, θα είναι να εγγραφούν σε μια σειρά από μαθήματα μουσικής, έτσι ώστε να είναι σε επαφή με το ρυθμό, γιατί η επιθυμία δεν επιτρέπει να είναι κάποιος τραυλός, όσο αυτό το εν λόγο υποκείμενο θέλει να ασκεί την πρακτική από τον πυρήνα του ήθους μιας τέτοιας επιθυμίας- όσο αυτή η ανησυχία μας κατευθύνει να μιλήσουμε σχετικά με το υποκείμενο που καλείται ψυχαναλυτής.

Ο τραυλός αποκαλύπτει ότι το όνομα του πατέρα εξακολουθεί να αναπνέει και να είναι σεβαστό, αν και αυτή η ανάσα αποπνέει δηλητήριο-ειδικά τώρα που έχει αποθεωθεί με τη δολοφονία του και, για να πούμε την αλήθεια, διαθέτει όλες τις γυναίκες με την δαιδαλώδη κατάρα και το άγγιγμα του Μίδα. Όντως ο τραυλός μιλεί άπταιστα το όνομα του πατέρα – προερχόμενος από ένα διαφορετικό χρονικό πλαίσιο, ένα μουσικό φραγμό, ή, ένα τραγούδι θύελλα, που τα καναρίνια θα έχουν αρκετή μουσική εκπαίδευση, αρκετά καλή, για να διακρίνουν, επειδή η φωνή είναι η διαμόρφωση της ροής της αναπνοής όσο και η σιωπή είναι η απουσία αυτής της διαφοροποίησης- και δεν εννοείται εδώ το σώμα- με το νόημα να επιτυγχάνεται μετά την κίνηση, δεδομένου ότι η αναδιαμόρφωση του αντικειμένου εμφανίζεται πριν από την έννοια της απόλαυσης.

Κάποιος έχει μόνο το καθήκον, να, ρίξετε μια ματιά, αν τα θέματα αυτά είναι ορατά και όχι ακουστικά, στη διαδικασία της αποφαλλίας που εξηγείται πολύ απλά από τη λάμψη της διαύγειας του Limax maximus- ένας οργανισμός ο οποίος με προκρουστική χειρουργική επέμβαση, διδάσκει ό,τι χρειάζεται ένα υποκείμενο μερικές εκατοντάδες συνεδρίες για να αναγνωρίσει: αν έχουν τα αυτιά του καθαριστεί αρκετά καλά από την ατμοσφαιρική αύρα της επιθυμίας του αναλυτή και δεν έχει απλά επιτευχθεί μια διαφορετική στατιστική μέθοδος, ένα είδος αποφένιας με βάση σημαινόντων, το οποίο οι αναλυτές αρέσκονται στο να συζητήσουν μεταξύ τους φαρισαϊκά, έχοντας την εντύπωση μιας θεραπείας αντί της μαγείας του λόγου. Και καλά κάνουν που δεν το κάνουν, που δεν κατανοούν, και δεν πρέπει, εκτιμώ – και εδώ είναι όπου η ομιλία του τραυλού ίσως ακούγεται μελωδική σε εκείνους που δεν ασκούν μια ψυχοθεραπευτική μορφή ανάλυσης: το αίτημα είναι για τους αναλυτές, να τραγουδήσουν περισσότερο- καθιστά την διάχυση της επιθυμίας ευκολότερη όταν κάποιος την τραυλίζει.

Μετάφραση: Ελένη Πεκρή.

The Speech of the Stutterer.

Click to find out more.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΚΑΝΙΚΟ ΣΚΟΠΟ.

H έρευνα σε αυτό το πεδίο θα μπορούσε με ευκολία να επαναλάβει την συνήθεις φιλοσοφική απάντηση “Είναι αυτό που είναι,” αλλά αυτός ο λόγος είναι ένα αξίωμα που ισούται με την ετυμολογία ενός Θεού, που η ψυχανάλυση δεν είναι, ούτε αποτελεί πανάκεια αντιπροσωπεύοντας ένα τυραννικό όρκο, πολλά υποσχόμενο, να θεραπεύσει τον ψυχικό πόνο του υποκειμένου με ένα ειδικό modus operandi, με τεχνικές, τα όπλα, δηλαδή, όσων δεν μπορούν να καταλάβουν την έννοια της ελευθερία και της ευθύνης∙ και με τους οποίους η φιλανθρωπία συλλέγει μια φοβερή επεξήγηση. Ενδιάμεσα  σε αυτές τις μουσικές νότες σκέψης, η Λακανική ψυχανάλυση, ή, η κάθε αξιοπρεπή ψυχανάλυση με πυρήνα αυτή τη ηθική δεοντολογία, σε γενικές γραμμές, αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο δικαίωμα του «ομιλεί», μέσω του οποίου το κάθε υποκείμενο καλείται να αναλάβει την ευθύνη του να σχηματίσει το δικό του τρόπο ζωής – και θανάτου.

 

Από τη στιγμή που κάποιος προσπαθεί, ή, ακόμα χειρότερα, απαντά με βεβαιότητα που είναι ισάξια ενός αφέντη και όχι ψυχαναλυτή ή ψυχαναλυόμενου, στο ερώτημα –«Τι είναι η ψυχανάλυση»- στη τυπική φόρμουλα όπου δηλώνετε ένας μαθηματικός τύπος του ψυχισμού και της ανθρώπινης ύπαρξης «μια λύση για το μυαλό όλων», δομημένος με τη πένα και χάρακα τυφλής εμπιστοσύνης σε δικτάτορα, τότε αυτό για το οποίο απαντά δεν είναι ψυχανάλυση: στη καλύτερη δυνατή περίπτωση το θέμα είναι μια κακή ψυχοθεραπεία-γιατί, ψυχανάλυση, είναι «κάτι» που δημιουργείται, δεν προϋπάρχει, με κάθε ένα από τους αναλυόμενούς ξεχωριστά, τόσο όσο και ο αναλυτής ο οποίος εκφράζει την ικανοποίησή του για την έλλειψη μνήμης, του ότι μπορεί να μην ξέρει, ώστε να φιλοξενήσει τη νέα αυτή η επιθυμία από το υποκείμενο του ασυνειδήτου.

 

Η ψυχανάλυση δεν μπορεί να είναι παρά μια πλασματική ελευθερία αναπνοής μέσα στη ψυχική κινούμενη γεωμετρία, στο πλαίσιο της επεξεργασίας δεδομένων, προσωπικών, της αλήθειας και της επιθυμίας, η διαδικασία της οποίας πλάθει το έδαφος για τη ιδιωματική γλώσσα του υποκειμένου: γι ‘αυτό και η ψυχανάλυση είναι ένα αίνιγμα-  δεν είναι όμως ένα αίνιγμα που πρέπει να απαντηθεί, αλλά ένα που θα σχηματιστεί , είναι ά-σχημο, μεταξύ άλλων,  και που ταυτόχρονα ζωγραφίζει την ομορφιά και την πολλαπλότητα της ανθρώπινης υποκειμενικότητας.  Η Ψυχανάλυση αρχίζει με το συ-ν-ομιλεί και πορεύετε προς τη σιωπή: της τοπο-λογίας από όπου το υποκείμενο αθροίζει τον λόγο της ύπαρξης του.

 

Μετάφραση: Μαρίνα Χαραλάμπους.

What is Psychoanalysis: A Question for a Lacanian Cause.

Click to find out more.